Poufność w mediacji

Jedną z zasad mediacji jest poufność. Chroni ona zarówno mediatora, jak i uczestników mediacji, przed ujawnianiem informacji nt. odbytego postępowania mediacyjnego.
Mediator nie może być wezwany do zeznawania przed sądem w charakterze  świadka. Na mocy art. 1834 § 3 k.p.c. „Bezskuteczne jest powoływanie się w toku postępowania przed sądem lub sądem polubownym na propozycje ugodowe, propozycje wzajemnych ustępstw lub inne oświadczenia składane w postępowaniu mediacyjnym”. Ponadto art. 2591 k.p.c. stanowi, że „Mediator nie może być świadkiem co do faktów, o których dowiedział się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że strony zwolnią go z obowiązku zachowania tajemnicy mediacji”. Co oznaczają powyższe regulacje? Przede wszystkim zobowiązują mediatora do zachowania w tajemnicy wszystkich faktów związanych z prowadzoną przez niego mediacją i chronią go również przed ryzykiem ich ujawnienia przed sądem w charakterze świadka. Dla skonfliktowanych stron zasada poufności może być gwarantem bezpieczeństwa i poczucia zaufania do metody rozwiązywania konfliktów poprzez mediację. Szczególnie, gdy nie chcą, by ich argumenty, propozycje i ustalenia ujrzały światło dzienne.
Odstępstwem od ww. mogą być ważne powody dotyczące porządku publicznego kraju członkowskiego, w szczególności dla zapewnienia ochrony praw dziecka lub niedopuszczenia do jakiegokolwiek zamachu na nietykalność cielesną i psychiczną danej osoby.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>